White Crow Art Daily

അപരരോടുള്ള സംഭാഷണം

നമ്മൾ അത്രമേൽ ശുഭാപ്തി വിശ്വാസികൾ അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ഓരോ ദിവസവും അത്ര നല്ലതല്ല എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടാകും, വര്‍ത്തമാനം ദുഖകരമാണ് എന്ന് അത് പറയുന്നു. ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ചു മാത്രമല്ല കലയെ സംബന്ധിച്ചും. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്ന് നിങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല നിങ്ങൾക്ക് പുറത്തും വേണ്ട എന്ന് “സഹന”ത്തെ ഇന്ന് നിര്‍വചിക്കുന്ന ഒരു രീതിയെപ്പറ്റിത്തന്നെ ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. അത് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ എത്തിക്കും: അപരർ എന്ന ‘സത്യ”ത്തെ ജീവിതത്തില്‍നിന്നു മാത്രമല്ല കലയില്‍ നിന്നും ഇന്ന് നമ്മുടെ വര്‍ത്തമാനം പുറത്താക്കുന്നു എന്നതാണ് അത്. അതിലൂടെ അപരർ എന്ന സംജ്‌ഞയെത്തന്നെ ഉച്ചരിക്കുക പാപമോ കുറ്റമോ ആക്കുന്നു. അപരർ എന്നത് അന്യമായ ഒന്നിനെ പറയുന്ന വാക്കല്ല; നമ്മൾ വേര്‍പെട്ടു നില്‍ക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന നമ്മുടെതന്നെ ഒരവസ്ഥയെ കൂടി അത് പറയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കലയും, ജീവിതം പോലെ, അപരരോടുള്ള സംഭാഷണമാണ് എന്ന് നാം പറയുന്നു. ആ സ്ഥലമാണ് നമ്മുക്കിടയിൽ നിന്നും, ഒരു ഭൂഖണ്ഡം പോലെ ഒലിച്ചു പോകുന്നത്. അത് ഭാവിയെയല്ല വര്‍ത്തമാനത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിര്‍ത്തുന്നു. നമ്മുക്കറിയാം, അധികാരം എന്നത് ഇന്ന് ഒരു ഗവണ്മെന്റ്നെ കുറിച്ചു നാം പറയുന്നതല്ല എന്ന്. അതിന്റെ സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്ന് കൂട്ടിവായിക്കുക മാത്രമല്ല എന്നും അറിയാം. അധികാരം എന്ന് നാം വിവക്ഷിക്കുന്ന എന്തും ഇന്ന് ഭരണകൂടം എന്ന സങ്കല്പ്പത്തിന്റെ ബഹുരൂപിയായ ഓര്‍മ്മയാണ്. ഒരു സമൂഹത്തിലേക്ക് സൂക്ഷ്മമായി അത് എങ്ങനെ എതെല്ലാം വഴികളിലൂടെ പടരുന്നു എന്നും നാം അതിനെ മനസിലാക്കുന്ന രീതിയാണ്. കലയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പൊതുമണ്ഡലവും അതത്രേ. അതിനാല്‍ ഇന്ന് ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉല്‍ക്കണ്ഠയല്ല നമ്മുടെ വിധി എന്ന് കരുതണം. അത് വര്‍ത്തമാനത്തിലെ ഒരു അടിയന്തിരനാമത്തെ, രൂപത്തെ, സ്ഥലത്തെ സംരക്ഷിക്കലാകുന്നു : അപരർ എന്ന നാമത്തെ. അപരർ എന്ന രൂപത്തെ, അപരർ എന്ന സ്ഥലത്തെ അത് നമ്മുക്കിടയില്‍ത്തന്നെ നിര്‍ത്തുന്നു. എത്ര ശ്രമകരമാണ് ആ പ്രവര്‍ത്തി എന്നും എത്ര രക്തപങ്കിലമാണ് അതിന്റെ ഓര്‍മ്മ എന്നും നമ്മുടെ വര്‍ത്തമാനം നമ്മോട് പറയുന്നു. ആ ഓര്‍മ്മയാണ് ഈ നിമിഷം ഞങ്ങളോടുമൊപ്പം.

കരുണാകരൻ