White Crow Art Daily

ജൂൺ 18

കവിത/റഫീക്ക് തിരുവള്ളൂര്‍

ജൂൺ 18

നാല്പതു വയസ്സാകുമ്പോൾ
എൻ്റെ പ്രണയം ഒരുത്തിയെ കണ്ടെത്തും
അവൾ ആകാശത്തു സഞ്ചാരി
നിലത്തിറങ്ങുകയേയില്ല
ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും
മേഘപാളികൾക്കിടയിലും
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കൊപ്പവും വസിക്കും
പറക്കുമെങ്കിലും കിളികളെ പോലെയല്ല
അവൾക്കു നിവർത്താൻ ചിറകുകളില്ല.

നിലാവിൻ്റെ മടയിലിരുന്നു
കിനാവിനെ മുലയൂട്ടുന്ന ആ സ്ത്രീ അവളല്ല
ഉഷ്ണപ്രവാഹങ്ങളെ തണുപ്പിക്കുന്ന
കാറ്റിൻ്റെ പാട്ടു മൂളുന്നതും അവളല്ല
അവരൊക്കെ അവളുടെ പരിചാരികമാർ.

അവൾ വെറുതേ ഇരിക്കുന്നു
ഉരുകുന്ന വെയിലിനൊപ്പം കളിക്കുന്നു
ഇളകുന്ന കാറ്റിനൊപ്പം രസിക്കുന്നു
ഉതിരുന്ന ജല മണികൾ പെറുക്കി
മഴയുടെ മാല കെട്ടുന്നു,
ഓരോ ഋതുവിനും അവളുറ്റ തോഴി.

രണ്ടു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ്* എൻ്റെ പ്രണയം
അവളുടെ അരികെ ചെന്നു നിൽക്കും
ജലമണികളുടെ ആ ജപമാല
അവൾ അതിനെ അണിയിക്കും
പ്രാർഥിക്കുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ
പ്രണയിക്കുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ
എന്നു കണ്ടുനിൽക്കുന്നവർ
അസൂയ പൂണ്ടു നോക്കി നിൽക്കെ,
ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം പ്രായത്തിൻ്റെയും
പ്രമാണങ്ങളുടെയും പിടി വിടുവിക്കും.

പ്രണയം ഞങ്ങളെ ചിറകുകളാക്കും
പറന്നു പറന്നതു ഭൂമിയെ വലം വെക്കും
ഏഴാകാശങ്ങളെയും മറന്നു മറന്നു പറക്കും.

*2017 ജൂൺ 18-നു 38 വയസ്സാവുന്നു.

 

കൂണുകള്‍ കാതുകള്‍

എനിക്കു കഴിക്കാനാവില്ല കൂണ്‍കറി
ഒട്ടും രസിക്കില്ല
അതിന്റെ രുചിയിലെ
മാംസത്തിന്റേയും മണ്ണിന്റേയും കലര്‍പ്പ്‌

മരിച്ചവരുടെ കാതുകളാണ്‌ കൂണുകളായി
ഭൂമിയില്‍ മുളക്കുന്നത്‌ എന്നെനിക്കുറപ്പാണ്

മഴ ചൊരിയുന്ന രാത്രിയില്‍
ആരും പുറത്തിറങ്ങാത്ത തഞ്ചത്തില്‍
ഇടി വെട്ടുന്ന ഒച്ചയില്‍
ആരെയും കേള്‍പിക്കാതെ
പുറത്തേക്ക് വിടുന്നു അവരവരുടെ കാതുകൾ

അവർക്കും കേൾക്കണ്ടേ
പുറം ലോകത്തെ മൗനങ്ങൾ
ജനിമൃതികൾ അപകട വാർത്തകൾ
പാട്ടുകൾ പരാഗങ്ങളും രാഗദ്വേഷങ്ങളും

അവനവനെ പറ്റി നല്ലതു കേൾക്കാൻ
ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആരാണുള്ളത്
സംശയമില്ല, മരിച്ചവരുടെ കാതുകളാണ്‌
കൂണുകളായി ഭൂമിയില്‍ മുള പൊട്ടുന്നത്

കൂണുകളെ കൂട്ടത്തോടെ
പുറത്തേക്കു വരുത്തുന്ന
മിന്നൽ പിണരുകളുണ്ട് പോലും ചിലരുടെ കയ്യിൽ
മരിച്ചവരെ മണ്ണിനടിയിൽ നിന്നും
പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വെളിച്ചം അവരുടെ കയ്യിലുണ്ടാകുമോ
എനിക്കു ചിലരെ കാണാൻ കൊതിയാകുന്നു.

കവിയും മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകനും. തിരുവള്ളൂര്‍, ഉപ്പിലിട്ടത് എന്നീ കവിതാസമാഹാരങ്ങളും റമദാന്‍ ഉറുദി എന്ന ...