White Crow Art Daily

നാം ചെന്നുപെട്ട കാലം നമ്മളിലേക്ക് വന്നുവീണ കാലം

ഓടാനുള്ള വഴി പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര പുറപ്പെടുന്നവരെപ്പോലെയാണ് എഴുത്തുകാരും കലാകാരൻമാരുമെല്ലാം. വരച്ചും കുറിച്ചും അവര്‍ നടത്തുന്ന സ്വതന്ത്ര സഞ്ചാരങ്ങൾ അങ്ങനെ ചരിത്രത്തിന്റെകൂടി  ഭാഗമാകുന്നു. അവര്‍ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതെല്ലാം എല്ലാവർക്കുമുള്ളതാകുന്നു.. എന്നെന്നേയ്ക്കുമുള്ളതാകുന്നു എന്നവര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.. ഞാൻ കരയുന്നതും ചിരിക്കുന്നതും ഭയക്കുന്നതും ഭ്രമിക്കുന്നതും നിനക്ക് വേണ്ടി കൂടിയാവുമ്പോൾ -എന്റെ ഭ്രാന്ത് പൂക്കുന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടി കൂടിയാവുമ്പോൾ -ഒരു കവിതയോ ചിത്രമോ സിനിമയോ നാടകമോ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയുന്നപോലെ. ട്രാക്ക് തെറ്റാതെയുള്ള ഓട്ടത്തിലാണ് അവര്‍. തുടങ്ങുന്നിടവും ഒടുങ്ങുന്നിടവും നില്ക്കേണ്ടിടവും ഓടേണ്ടിടവും അവര്‍തന്നെ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെയാണ് നാടൻ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ “വള്ളിക്കാല് “വെച്ച് വീഴ്ത്തുന്നത്. ഒന്നുകിൽ മൂക്ക് കുത്തും  അല്ലെങ്കിൽ കാലിടറി താളം തെറ്റി അങ്ങനെ. പലപ്പോഴായി പലരും വീണിട്ടുണ്ട്. പഴികേട്ടിട്ടുണ്ട്.. മതവികാരം വ്രണപ്പെടുത്തിയെന്ന്, ദൈവങ്ങളെ നിന്ദിച്ചെന്ന്, ഗോത്രമുഖ്യനെ അപമാനിച്ചെന്ന്.. ഈ അടുത്ത കാലത്ത് സംഭവിച്ചത് നോക്കൂ. “റിമോട്ട്” കണ്ടെത്തി തരാത്ത ദൈവം “എന്തൂട്ട് ദൈവാ”ന്ന് ചോദിച്ചതിനാണ്  “പി കെ” എന്ന സിനിമ “മറ്റേ വിഭാഗ”ത്തിൽ പെട്ടത്. കൊംഗു വംശക്കാരെ, അവരുടെ വിചിത്രങ്ങളായ ആചാരങ്ങളെ, ഭാഷാ സംസ്കാരത്തെ എഴുത്തിലൂടെ വീണ്ടെടുക്കുമ്പോൾ അവരെ തമിഴ് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുമ്പോൾ പെരുമാൾ മുരുഗൻ ഇങ്ങനെ ഒരു അപകടം മുന്നിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല. ലൈംഗിക സ്വാതന്ത്ര്യം (ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്കെങ്കിലും)അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു പറ്റം സ്ത്രീകളെ വരച്ച് കാണിക്കുമ്പോൾ അയാൾ ചെയ്യ്തത് പൊതുവേ നമ്മുക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത, എങ്കിലും നമ്മുക്കിടയില്‍ ഒരിക്കലുണ്ടായിരുന്ന ഒരാചാരത്തെ, ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോര്മ്മയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക മാത്രമാണ്. ഒരു കൊംഗു വംശക്കാരനും അത് വായിച്ച് വെറികൊണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല. എന്നാല്‍ ആ പുസ്തകം, ആ എഴുത്തുകാരന്‍ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. അയാളുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ തീയിലിട്ടു. പുസ്തകം വായിക്കാത്തവരും തങ്ങളുടെ സംസ്കാരമോ ജാതിയോ മതമോ അപമാനിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് തെരുവില്‍ ഇറങ്ങി. ഇനി താന്‍ എഴുതുന്നില്ല എന്ന് പെരുമാള്‍ മുരുഗന്‍ പറഞ്ഞു. ഒരു പുസ്തകത്തിന് വേണ്ടി ഒരാള്‍  മറ്റൊരാളെ കൊല്ലുന്നത് അയാള്‍ ഭയപ്പെട്ടു. നാം ചെന്നുപെട്ട കാലമോ അതോ നമ്മളിലേക്ക് വീണ കാലമോ ആണിത്. “ഞാൻ ഭയക്കുന്നു” എന്ന് ഒരു പാതി പറയുമ്പോൾ മറുപാതി “അതുകൊണ്ടല്ല” എന്ന് നമ്മെക്കൊണ്ട് പറയിക്കുന്ന കാലം. നമ്മളിപ്പോള്‍ ആ കാലതതാണ്. അതിന്റെ സാക്ഷികളും സംഘാടകരുമായി.

രമ്യ സഞ്ജീവ്