White Crow Art Daily

റിഗര്‍മോര്‍ട്ടിസ്

കവിത / അബിന്‍ തോമസ്

ആ മുറിയെ കക്ഷത്തിന്റെ മണത്തില്‍ താരാട്ടുന്നു
സ്വന്തം ഗ്രന്‌ഥിയുടെ ഓര്‍മ്മകൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് വിറയ്ച്ച് വന്നേക്കാവുന്ന ചുണ്ടുകള്‍ക്കുള്ള ഒച്ചയില്‍ മീനുകളും ചീവീടുകളും.
ഉമിനീരിന്റെ നീളന്‍ മണ്ണിരകളുടെ വയലിന്‍.

നിതംബത്തിന്റെ ഉരമുള്ള തൊലിയില്‍
ഉടലിന്റെ മറുഭാഗത്ത് കണ്ണ് നനച്ച് പ്രേമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോ
നിന്റെ വിരലുകള്‍ ബുദ്ധതയയെ തലമുടിയിലൂടെ
ചുമര്‍ച്ചിത്രത്തിലെ ധ്യാനത്തെ തിരഞ്ഞ് വരുന്നു.

എത്രയെത്ര വിധങ്ങളില്‍ കരയുവാനായുന്ന
ആണ്‍മണത്തിന്റെ തൂവലുകളെ പറിച്ച് പറിച്ച് നീട്ടി തരുന്നു.
മാംസത്തിലേയ്ക്ക് വരയന്‍കുതിരകളെ കുത്തി
ഉപ്പും എരിവും തിളയ്ക്കുന്ന തടാകങ്ങളിലേയ്ക്ക് പടവ് വെട്ടുന്നു.

പരസ്പരം പഠിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രണ്ട് ഭാഷകള്‍
രുചിമുകുളത്തില്‍ പുളിപ്പ് തുന്നി നിറയ്ക്കുന്നു.
പേര്‍ഷ്യന്‍ പൂച്ചയുടെ പതുപതുപ്പിനെ ഒപ്പിയൊപ്പി ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ഉറങ്ങിക്കൂമ്പുന്നു.
വെച്ച് മാറുന്ന അവയവങ്ങളില്‍ മുനകള്‍ കൊണ്ടുവരഞ്ഞ്
മാംസത്തിനും രക്തത്തിനും വീഞ്ഞുകപ്പുകളുണ്ടാക്കുന്നു.

ഗുഹ്യത്തില്‍ വെളിച്ചം വീഴുന്നതാണ് സത്യമെന്ന ഉടല്‍വാക്യം
തൊലിയില്‍ കിടന്ന് മന്ത്രിക്കുകയാണ്.
അനവധിയാണ് തിരിവുകള്‍ ചുഴികള്‍, രഹസ്യമാണ് ഏറ്റവും താളമുള്ള തോറ്റം.
ഒരു ഓപ്പറയുടെ മധ്യത്തില്‍ ജീവനുകള്‍ അഴിഞ്ഞ്
പ്രേക്ഷകരുടെ നടുവിലൂടെ അദൃശ്യരായി നാം നടന്ന് പോകുന്നു.

ആ സംവിധാനത്തിന്റെ താളഗതിയില്‍ രംഗങ്ങളില്‍
നാം അരങ്ങേറുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പിന്നെയും ഞാന്‍ മീന്‍ പിടിക്കുന്നു,
നീ പുഴവെള്ളത്തില്‍ ചളി പുരണ്ടിരുന്ന് അടിവയറ്റില്‍ തണുത്തവെള്ളമൊഴിക്കുന്നു.

കുളിമുറിയുടെ ഒച്ചയിലൂടെ രണ്ട് ബാല്യങ്ങള്‍ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു,
അവയുടെ ചിരികള്‍ പോലും തമ്മില്‍ പറ്റിപ്പോകുന്നു.
മൂര്‍ച്ചകളുടെ ഒച്ചയില്‍ തവികള്‍ രുചികളിലൂടെ ഉഴറിപ്പോകുമ്പോള്‍
ഒരു വിശപ്പില്‍ എത്ര പ്രണയമുണ്ടെന്ന് പരതുന്നു.
മൂത്രഗന്ധമുള്ള മേല്‍ച്ചുണ്ടുകളിലേയ്ക്ക് നാവ് വളയുന്നു,
പോകൂ, ഞങ്ങളുടെ ട്രമ്പറ്റിന് വേദനിക്കുന്നു,

ചോര കൊഴുത്ത ലിംഗത്തെ ബ്യൂഗിളിന്റെ മൗത്ത് കമിഴ്ത്തി മറയ്ച്ച് വയ്ക്കുന്നു, പോകൂ,
ഞങ്ങളുടെ വേദനകളുടെ ഇണപിരിയല്‍ തുടരേണ്ടതുള്ളതിനാല്‍
അറ്റം വരേയും ജീവന്റെ അണുക്കള്‍ ധ്വനിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയാല്‍
പോകൂ നിങ്ങള്‍ ലോകങ്ങളേ…

ഈ പാട്ടിന് മുറിവുകളില്ല.

കുന്ദംകുളം സ്വദേശി. ഷാര്‍ജയില്‍ എഞ്ചിനീയര്‍