White Crow Art Daily

വിളക്കു തെളിച്ചു തണ്ടിന്മേൽ വെക്കുന്നു

ആദരം/ ജോസ് വെമ്മേലി

കുഴിയാന വരച്ച ഇന്ത്യ

കുട്ടികൾ കുഴിയാനയെ പിടിക്കാൻ
പുരയുടെ മൺകോണുകൾ പരതുമ്പോൾ
കുഴിയാന പതിവുപോലെ
താൻ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ
പൂഴിയാടുകയായിരുന്നു.

കുട്ടികൾ കരതലത്തിലെടുത്ത് കുശലം ചോദിക്കെ
കുഴിയാന കൈരേഖകൾ വായിച്ച്
പിന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഭൂതകാലത്തിന്റെ ജാതകം നോക്കുന്ന
ഗോവിന്ദഗണകനെപ്പോലെ.

വിരലുകൾക്കിടയിലെ കുഴി കണ്ടതോടെ
കുഴിയാന ഊർന്നിറങ്ങി.
കുട്ടികൾ കൌതുകത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പൊടിമണലിൽ പടിഞ്ഞിരുന്ന്
കുഴിയാന ഇന്ത്യ വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

കുഴിയാന വരച്ച ഇന്ത്യയിൽ
പുഴയും പര്‍വ്വതവും പീഠഭൂമിയും അടയാളപ്പെടുത്തി
കുട്ടികൾ മൽസരപ്പരീക്ഷയിൽ വിജയിച്ചുപോന്നു.
ദാരിദ്ര്യരേഖയിൽ ദേശീയക്കൊടി കുത്തി
കുട്ടികൾ കൂന്നിരുന്ന് നാമം ജപിച്ചുപോന്നു.

കൂനു നിവർന്നതേയില്ല.
കുഴികൾ നിവർന്നതേയില്ല.
കുട്ടികൾ മുതിര്‍ന്നിട്ടും
കുഴിയാന വരച്ച ഇന്ത്യയിലല്ലോ പാർക്കുന്നു.

അകം

ജാലകം തുറന്നു നോക്കുമ്പോഴേക്കും
ജാഥ പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഞ്ഞാനെപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണു
അവസരത്തിനൊത്ത് ദൂരദൂരമുയരാറില്ല
ആഹ്ളാദത്തിരയിളക്കി പുറത്തേക്ക് തൂവാറില്ല.

കാഴ്ചപ്പണ്ടാരങ്ങള്‍ കവല താണ്ടുമ്പോൾ
കാലുകൾക്ക് വേഗം പോരാ.
കാഴ്ചപ്പാടിനു നീളം പോരാ.
(പണ്ടു കവികൾ ക്രാന്തദർശികളായിരുന്നു.

നാളിൽ നാളിൽ ഉയരുന്നുവല്ലോ
നാനാതരം  തൃപ്പതാകകൾ!)

കാഴ്ച കാണാൻ എന്റെ കൂട്ടരും കൂട്ടുകാരുമുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ പറഞ്ഞു:
‘കാണേണ്ടതായിരുന്നു.
എന്തോരം കാഴ്ചകളായിരുന്നു.

കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ദീപാലങ്കാരം
മുൻനിരയിൽ മാവേലിത്തെയ്യം
പിന്നണിയിൽ മാലോകർത്തോറ്റം
പിന്നെ നിഴല്‍ക്കുത്ത്, കുഴലൂത്ത്
നിശ്ചല ദൃശ്യങ്ങൾ, പ്രശ്ചന്ന വേഷങ്ങൾ
കതിനാവെടിയിൽ നിന്നുയർന്ന സമാധാനപ്രാവ്.
നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വം!’

അഹോ മഹാത്ഭുതമെന്ന് മൂക്കിൽ വിരൽ ചേർത്ത്
ഞാനെന്റെ മുറിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.
ഓണവും കാണവുമില്ലാതെ
ഓശാരങ്ങളൊന്നുമേശാതെ
ഓരിയിടാതെ
ഓർക്കാപ്പുറത്ത് ഒരടി പോലുമേല്ക്കാതെ.

പുറത്തു നിന്നവർ വാതിൽ പൂട്ടുന്നു.
എന്നെ അകപ്പെടുത്തിയ ചാരിതാർത്ഥ്യത്തോടെ
അവരതാ പോകുന്നു.,

പെട്ടെന്നു വഴിവിളക്കുകളണഞ്ഞു.
ഞാനെന്റെ വിളക്കു തെളിച്ചു തണ്ടിന്മേൽ വെക്കുന്നു.

paintings -Gulam Mohammed Sheikh, Paul Klee

കവിയും അദ്ധ്യാപകനും (1956- 2019)